سرزمین پارس

حرف و حديث هاي چارشنبه سوري .... نظريه هاي مختلف ....

از جمله جشن هاي آريايي ، جشن هاي آتش است . امروزه تنها  جشن سوري ، معروف به چهارشنبه سوري  و نيز  جشن سده برايمان به يادگار مانده است و در مورد جشن هاي فراموش شده ي آتش ، به آذرگان  در نهم آذر ماه و شهريورگان  يا  آذر جشن  مي توان اشاره داشت . آتش نزد ايرانيان مظهر روشني ، پاكي ، طراوت ، سازندگي ، زندگي ، سلامت و تندرستي و در نهايت بارزترين تجلي خداوند در روي زمين است . ( هاشم رضي ، صص 145 و 148 )

مجموعه ي آيين هاي نوروزي از  جشن سوري ( چهارشنبه سوري ) آغاز مي شود و با آيين سيزده بدر نوروز به سر انجام خود مي رسد. . ( بهرام فره وشي ، ص 43 )برخي را باور اين است كه با در نظر آوردن واژه ي  چهارشنبه  كه بر آمده از فرهنگ عرب و سامي است ، پس  چهارشنبه سوري  ارمغاني از سوي عربهاست ، چرا كه همانطور كه مي دانيم ، در ايران قديم هر روزي نامي ويژه داشته است ( هرمزدروز ، وهمن روز ، اردوهشت روز ، شهروَر روز ، خرداد روز ، سروش روز ، مهر روز ، زامياد روز و... ) و نشاني از بخش بندي امروزين چهار هفته ايي و نام هاي آنان به چشم نمي خورد

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

خشايارشاه در سن سي و شش سالگي به سلطنت رسيد و در آغاز سلطنت شورشي را که در مصر برپا شده بود فرونشاند و بعد به بابل رفت و شورشهاي آنجا را نيز سرکوب کرد. نام خشايارشاه از دو جزء خشاي (شاه) و آرشا (مرد) تشکيل شده و به معني «شاه مردان» است.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خشايار شاه  شاهزاده‌اي تحصيل‌کرده ، خوش‌اندام و زيباروي بود. ابهتي که کوروش و داريوش براي دستگاه سلطنت ايران به وجود آورده بودند ، خشايارشاه را نيز در نظر ايرانيان و اقوام زير سلطه در همان شکوه کوروش و داريوش قرار داد.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

سازندگان فيلم 300 که ايرانيان را به بدترين شکل ممکن نشان داده اند و تمامي فرهنگ و تمدن باستاني سرزمين آريايي ما را به ريشخندي تلخ گرفته اند به هيچ يک از اسناد تاريخي به جاي مانده  مراجعه ننموده و حتي به نوع پوشش خشايارشاه  هم بي توجه بوده اند.
بطور کلي لباس ايرانيان باستان عبارت بود از يک بالا پوش شبيه شنل و يک دامن پرچين ، که بالا پوش و دامن در محل کمر داراي يک کمربند چرمي بوده است. بالا پوش پوششي مانند شنل بوده است در بعضي جلوي آن باز و در بعضي بسته بوده است. بلندي بالا پوش به اندازه بالا تنه است.در قسمت کمر به شکل ليفه تمام چينهاي پشت بالا پوش جلو باز روي چال گردن بوسيله دکمه‌اي به هم وصل مي شود. دامن ايرانيان بر دو نوع است: نوع اول يک راسته چين و دومي داراي دوراسته چين.
ايرانيان لباس خودرا ازپارچه هاي نقش و نگاردار با رنگهاي گيرا و پرشکوه تهيه مي‌کرده‌اند. کلاه ايراني از جنس نَمد بوده است.(مگر کلاه هاي جنگي که از آهن و مُفرُغ ساخته مي شده است.)

لوحه سنگي در سي و سه کيلومتري کانال سوئز در محلي بنام شلوف الترابه در مصر در سال 1866 ميلادي کشف شده که مربوط به فرمان داريوش بزرگ در خصوص کندن آبراهي ميان نيل و درياي مديترانه است. اين لوحه با خط ميخي و به زبان پارسي باستان، ايلامي و بابلي است.

ترجمه آن به قرار زير است :

( بغ بزرگي است اهورامزدا که آن آسمان را آفريد، که شادي را براي مردم آفريد، که داريوش را شاه کرد، که به داريوش شاه کشوري را که بزرگ و داراي مردان خوب و اسبان خوب است ارزاني فرمود )

( داريوش شاه گويد: من يک پارسي هستم از پارس، مصر را گشودم و فرمان دادم اينرا بکنند. از رودخانه اي بنام نيل که در مصر جاري است تا دريايي که از پارس ميرود )

( پس آن آبراهه کنده شد، چنان که فرمان دادم و کشتيها از مصر از ميان اين آبراهه، به سوي پارس روانه شدند، چنان که خواست من بود .